Koç

Başıma gelen ve gelecek onca kötü şeyden sonra bunun bir mükafatının olmaması, ama şans ve şanssızlığın olması kadar acı bir gerçek yok.

Başta bunu böyle yorumladığim için "algıda seçicilik" olarak düşünüyordum. Ama değil, gerçekten şanssızım. Belki bu kadar şanssız olmanın en iyi yanı hikaye edinmektir. Ama yeterince şanssız bir insan istediği kadar hikayeye sahip olsun yine de bundan faydalanamayacak kadar şanssız olabiliyor...

Bir çok insan bir çok konudan dolayı böyle hissedebilir. Eminim yalnız değilim ve eminim bi o kadar da benimle karşıt görüşe sahip insan var. Bir çok konuda. Bunların da farkındayım. Bu yazı bence yazılmış bir yazıdır.



Benim bu durumum bir çok konuda bir çok şeye vesile oluyor, kelebek etkisi. Etraftaki iyi şeylerin olması için pozitif şeyleri saçıyormuşum, kendime bırakmıyormuşum gibi.

Antropomorfik bir yaratıcı varsa benle dalga geçiyor, başka tarz bir yaratıcı varsa da beni bu yüzden insanlık için olumlu ama benim için olumsuz kullanıyor.

İbrahim oğlunu keseceğinde gökten inen o koç gibi... Binlercesi arasından o. Diğerleriyle birlikte koçlar standart bir koçken bir anda bu seçildi. İyi bir şey bile olsa ona denk geldi. Öyle ya da böyle diğerlerinden ayrıldı. Sıradan, standart olamadı. Nitekim kesilmiş olması Allah için olsa da, kutsal bir şey yapsa da olaydaki kurban o oldu. Halbuki olması gereken kişi oğluydu.

İşte İbrahimin oğlu gibi şanslı insanlar (hikaye boyunca artıları: doğdu ✅, kesilmedi ✅, peygamber soyundan ✅...) ve koç gibi şanssız/absürt olaylarla yaşayan, hayatı boyunca abidik gubidik şeylerle uğraşan insanlar (bir çok hayvan arasından onun türü ve spesifik olarak o kurban edilmek için indi, öldü ve geri gitti. Bilinci olmadığı için ödülü de yok, ödül agısı ve beklentisi bile yok.) var.

Saçma sapan şeyler...