düz yazı'k

ya dedim kendi kendime

olum sen nasıl başa sarıyorsun her seferinde

hep aynı yer

hep yalnız

hep sıfırdan

insanın kendi hayatında figüran gibi hissetmesi ne garip

üstelik senaryoyu da kendisi yazmışken

kendime güldüğüm çok zaman oldu

hala oluyor

bazen başka ne yapacağımı bilmiyorum çünkü

insan kendine gülemediğinde kendisinden korkmaya başlıyor

sonra zamanla fark ettim

bazı şeylerle yüzleşmemek için onları görmezden geliyorum

kaçıyorum

halbuki ben böyle değildim

karşıma ne çıkarsa tam karşısında dururdum

izlerdim

canımı yaksa da izlerdim

çünkü insan ancak baktığı şeyin ne olduğunu anlayabilirdi

şimdi neden güçlü görünmeye çalışıyorum

kime karşı

neden daha iyi görünmek zorundaymışım gibi davranıyorum

neden cebelleşiyorum kendimle

neden duygularımı saklayınca daha güçlü olduğumu sanıyorum

değilim

sadece yoruldum

yok

gitmeyeceğim terapiye

kendim çözeceğim kendimi

ama ya çözemediğim şeyler de bensem

ya bütün bu karmaşa

bütün bu kaçışlar

bütün bu susmalar

benim ta kendimsem

ya durduğum anda kaybedersem kendimi

belki de bu yüzden duramıyorum

belki de bu yüzden sürekli bir şeyler yapıyorum

çalışıyorum

koşuyorum

uğraşıyorum

kafamı bir şeylerle dolduruyorum

çünkü insan bazen meşgulken kendisini duymuyor

ve ben kendimi duyduğumda

pek de sevmediğim şeyler söylüyorum kendime

neden onlara kendini iyi göstermeye çalışıyorsun

neden seni anlamalarını istiyorsun

neden hala bazı insanların gözünde iyi biri olmaya çalışıyorsun

neden

yanında şükürlere boğulduğun birine

bir gün bu kadar yabancı olabiliyor insan

o şükürler miydi son

yoksa ben mi sonunu çoktan görüp

görmemiş gibi yaptım

çok mu karşılıksız kaldı o şükürler

bilmiyorum

kahretsin

biraz daha sabretsem

biraz daha düşünsem

biraz daha susup dinlesem belki çıkacağım işin içinden

ama hayat beklemiyor

önümüze bakacağız

zaten bazen en iyi yaptığım şey bu

önüme bakmak

çünkü kafamı meşgul ettiğimde daha iyi olduğumu biliyorum

içimde bir canavar var

koş diyor

arkana bakma

durma

düşersen kalk

kimseye gösterme

kimseye muhtaç olma

daha çok çalış

daha çok kazan

daha iyi ol

daha güçlü ol

bir de içimde bir çocuk var

o hiçbir şey istemiyor

sadece biraz nefeslenmek istiyor

acele etme diyor

bir kere de koşmadan yaşa

bir kere de bir şeyleri düzeltmek zorunda kalmadan otur

bir kere de yorulduğunu kabul et

bazen canavara yakınım

bazen çocuğa

bazen ikisinin tam ortasında kalıyorum

en kötüsü de orası zaten

çünkü insan ne tamamen güçlü olabiliyor

ne de tamamen bırakabiliyor kendini

kahretsin

ama bir yolunu bulacağım

bulmak zorundayım demiyorum

bulacağım

herkese yardım ediyorum

etmeye çalışıyorum

bazen kimsenin istemediği yükleri bile alıyorum üzerime

ama galiba ben de biraz yardım edilmesini isterdim

ihtiyacım olduğundan değil

sadece insan bazen

birinin kendi kendine yetemediği için değil

yanında birinin olmasını istediği için yardım edilmek istiyor

ona çok şey yazmak isterdim

ama ona değil

kafamdaki ona

bendeki ona

gerçekte hiçbir zaman tam olarak var olmayan

ama benim içimde yıllarca yaşayan o şeye

belki de bütün mesele buydu zaten

insan bazen birini kaybetmiyor

kendi kafasında kurduğu halini kaybediyor

ve sonra yasını da ona tutuyor

neyse

çıkacağız

buradan da çıkacağız

belki eskisi gibi olmayacağız

belki daha iyi de olmayacağız

ama başka biri olacağız

ve belki ilk defa

başka biri olmaktan korkmayacağız

çıkacağız

bir yolunu bulacağız

şimdilik yapacak başka bir şey yok